Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

zeehond
CreativeCommons
 
Een zeehond in het Zwarte Water
Bezocht er het lokaal theater
Een bont gezelschap trad er op:
De poelval en de grachtenrob
De slootkoet, poelkreeft en de beekmeeuw
De wadi-egel en de lakeleeuw
Het tweetal dat weer eens niet meedeed
Precies: de meerkeet en de zeekeet
 
 
Dit gedicht is geschreven ter ere van de zeehond die op nog geen 2 km van deze dichter verscheen
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

En nu naar bad (Eindelijk voltooid)



Mijn bladerloze schaduw mijdt het water
En speurt de witte angst van eeuwen later

Ik wend mij af en doof mijn vale lichten
Ik heb een rein geweten zonder plichten

Mijn weemoed maakt de koele vlinder wakker
Van mij, getooide zelf, een dorre akker

Ik zie mijn grijze droefheid aan de kim
Die daar zo heilloos zit, o naakte schim

Aan wie'k mijn zachte treurnis zeg, in stromen
Als dauw die druppelt van de trage bomen

Zo druppelt in dit hart tezeer gehavend
Een droeve snik die glinstert in de avond

O, zie, hoe klaar en koel mijn schamelheid
In 't land van regen tot een bad bereid


Voor wie nu wezenloos voor zich uitstaart, klik hier voor een volledig begrip.