je bent weer kind en telt de golven in een mui
de vlokken sneeuw die vallen in je achtertuin
en vogels, opgejaagd door wind en regenbui
je telt de hele stenen in een stapel puin

en later tel je weer de klappen die je kreeg
zovele misverstanden door een woordje fout
en al die keren dat je onbeholpen zweeg
terwijl je zeker wist, juist nu is spreken goud

je telt de dreunen die je zelf hebt uitgedeeld
partijtjes ook die jij niet eerlijk hebt gespeeld
dan voel je spijt die is gemengd met vals plezier

maar liever niet vermorste uren in de kroeg
en wie je hebt vertrapt die enkel aandacht vroeg
je bent dan op jezelf opeens niet meer zo fier

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Voorproefje uit die mooie nieuwe bundel



Vijftig tinten

Ik lag bij Schoonoord, ach, de naam alleen,
en in het prachtige Klazienaveen
met deernes in het hoge gras te vleien;
je kunt er onbekommerd buiten vrijen.

Weer voel ik die roodharige uit Gieten,
ze had ronduit de allermooiste tieten.
Die blonde schone uit Exloermond
met wulpse paardenstaart, en wat een kont!

En dan die meid die alsmaar hoger gilde
vlak voor ze klaarkwam onder Hoogersmilde,
of hoe mijn stevig lid was leeggesmolten
van ’t pijpen door dat geile ding uit Holthe.

Helaas, het blijft slechts bij een stijlfiguur,
ik vrij ook niet, laat staan in de natuur,
kom zelfs nooit buiten door mijn handicaps,
maar Drenthe is best mooi, op Google Maps.