Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft





(Naar de ets van Rembrandt - 1631)


Bezij een kromme wilgenboom zat vrij van enig schroom
- haar rokken opgeschort, aan het ontblote onderlijf -
een pront en potig boerenwijf
te poepen en te pissen.

Het was daar waar de Amstelstroom zich uitmondt in het IJ,
juist op de plek die Rembrandt meestal als zijn stek verkoos
ter studie van een landschapschets,
of domweg om te vissen.

Het struise wijf, ze had geen weet dat Rembrandt zogezegd
- terwijl zij zich in rust van darm-en-blaasinhoud ontdeed -
haar in zijn dikke tekenboek
voorgoed had vastgelegd.

Want had ze dat vermoed, dan wel geweten,
had zij er niet zo kalmpjes bij gezeten

 





 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Feest





Nog even wachten en dan word je twee.

Het lijkt ons eigenlijk nog kort geleden.
Ik weet precies nog wat ik die dag dee:
Het vroege opstaan was één keer oké;
We zaten ’s morgens vroeg in het café.
Toen werden speculaties nog vermeden.
We konden de kliniek nog niet betreden,
Het wachten was nog op de laatste wee.

Nog even wachten en dan word je twee

Verlossend woord, verhoor onzer gebeden
Een kort bericht: hier kunnen we wat mee.
“Vandaag, in deze zuidelijke stede,
Maakt Amy een verpletterend entree!”
Het lijkt ons allen nog zo kort geleden…

Geen baby meer, je wordt al bijna twee!