Toppunt van treurigheid:
Week van de Eenzaamheid.
Nou, het is wel heel
herkenbaar voor mij.
Hoog genoteerd op mijn
brandendevragenlijst:
Is het dag acht dan ook
echt weer voorbij?
Uit het archief
Verdwenen weelde
Een kaler aarde, boom- en waterloos, bestaat er niet.
Gelijk de leegte die in nevels voor mijn ogen hangt
en mijn verharde hart beroert dat mateloos verlangt
naar wilde weidebloemen, het bepluimde oeverriet.
Dat keienpaadje naar de witte woning aan het spoor
-waar wilde wingerd zich had vastgebeten rond de eik-
is weggevaagd. Er komt een multiculti woonerfwijk
te bouwen op het liefste dat ik uit het oog verloor.