De lange dagen van de zomerwende
de zoete nachten vol van maneschijn
De lange damesvinger die mij jende
de liefde was nog nooit zo puur en rein
De mooie ogen van de zo bekende
en zo beminde vrouw, mijn cherubijn
De liefde waaraan ik – een dromer – wende
bleek na een aantal weken puur venijn
Het was of blijheid uit mijn leven rende;
de zoete nachtegalenzang deed pijn
Ik voelde dode vlinders bij mijn lende
zoals gerechten vol van maden zijn
Ik had geloof gehecht aan een legende;
de ware liefde bleek slechts schone schijn
Uit het archief
Prikken met Hugo
Flickr.com
Wat fijn we kunnen straks gaan vaccineren
Goed nieuws en ook nog eerder dan gedacht
‘Nou ja, het komt een beetje onverwacht
We moeten alles wel organiseren
Waarom de zaak nog niet is voorbereid?
We hadden, ach u weet wel hoe dat gaat
Er nog niet lang genoeg over gepraat
Eerst komt er nog een taskforce, moet altijd!
Dan gaan we in een werkgroep overleggen
Wie waar en hoe door wat wordt aangestuurd
Per regio, gemeente en per buurt
Heeft iedereen daar wat over te zeggen
Dus raak nou allemaal niet van de leg
We moeten democratisch kunnen prikken
Maar laat mij eerst mijn veters maar eens strikken
Het virus geeft wel gas, maar loopt niet weg’