Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft





Jij vindt het in de vroegste lentewei.
Jij zou het willen schreeuwen van de daken
met woorden die mij nimmer zullen raken.
Het mist in mij.

Jij wilt het dolgraag voor ons allebei.
Jij wijst me dikwijls op je lichtend baken.
Ik vraag je om je pogingen te staken.
Het mist in mij.

Er zit een vreemde moeheid in mijn botten,
alsof ik waden moet door zompe klei
waarin de penen en de piepers rotten.

De avond laat de witte wieven vrij,
die onbekommerd in mijn ziel ravotten.
Het mist in mij.

(niet-genomineerde inzending Willem Wilmink wedstrijd)

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Sonnettettedag



we gingen dus naar Zandvoort bij de zee
en namen krijsend kroost, wat puzzelboeken,
je-weet-wel-waterflessen, badhanddoeken,
en zaligheid voor bij de koffie mee

en voor de rust twee doppen in mijn oren
waarna een zonnettette is geboren