Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Ze zouden trouwen.
Hij moest naar zee
om vis te vangen.
Zij kon niet mee.

Zij stond hem liever
geheel niet af
al aan de Noordzee,
dat zeemansgraf.

Hij viste tong en
hij viste bot.
Toch wachtte hem daar
een droevig lot.

De wind was hard en
de wind was west.
Da’s voor zo’n schuitje
niet al te best.

De verre kust heeft
hij niet gehaald.
De vis wordt altijd
nog duur betaald.

Hij zonk al bijna
diep naar omlaag
toen hij gevat werd
al in zijn kraag.

Met al zijn krachten
greep hij een koord.
Een sterke dame
hees hem aan boord.

Zij hield hem warm in
die lange nacht
in het vooronder
al van haar jacht.

Zijn leven werd een
belevenis
sinds hij op zee toen
gebleven is.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Carrollade

Hij dacht dat hij een inktvis zag
Die danste in tutu.
Hij keek wat beter en het bleek
Een groene paraplu.
‘Parbleu!’ riep hij. ‘Ik had zojuist
Alwéér een déjà vu.’

Hij dacht dat hij een theemuts zag
Die rondreed op een tank.
Hij keek wat beter en het bleek
De geest van ome Henk.
‘Pak een sigaar en ga!’ riep hij,
‘Voordat ik me bedenk.’

Hij dacht dat hij een eenhoorn zag
Die vocht met een cycloop.
Hij keek wat beter en het bleek
Een pannenkoek met stroop.
‘Dit had ik al verwacht’, zei hij.
‘Ik lees mijn horoscoop.’

Hij dacht dat hij een deurmat zag
Die zong bij een gitaar.
Hij keek wat beter en het bleek
Wat sneeuw van vorig jaar.
‘Als men zijn voeten veegt’, zei hij,
‘Dan heb ik geen bezwaar.’

Lees meer...