Zijn moeder vroeg, als Jan naar zolder rende,
of hij de schuilplaats van de Rembrandt kende.
Na zestig jaar vond hij het ding alsnog.
Waar had dat doek nou al die tijd gelegen?
Hoe was het mogelijk! Er school dus toch
een kern van waarheid in de huislegende.
Geen Rembrandt trof hij aan in moeders bende,
maar dit was zonder twijfel een Van Gogh.
Wat kwam dat doek na al die tijd gelegen!
Soms heb je dat, dan zit het jaren tegen,
in werk en vrije tijd, in liefde en spel.
Zijn fladderleven werd nu meer gedegen.
De prijs van kunst was torenhoog gestegen
en dus ging hij verkopen en wel snel.
(Dit is mijn jaarlijkse pi-sonnet, omdat het vandaag pi-dag is.)
Schilderij (Pi-sonnet)
- Gegevens
- Geschreven door Niels Blomberg
Uit het archief
Balans
Symbolisch heeft de oude pietengarde afgedaan
zelfs opa piet kan naar zijn laatste carrière fluiten.
De hoofdpiet en zijn zwarte maats staan klaar om te gaan muiten
en kijk die goeie sint daar nu eens vrolijk lachend staan.
Gewapende agenten houden boze burgers buiten
wier ‘pieten = racisme’ bord ons toch niet is ontgaan
en wie die kleine rellen filmt verliest meteen zijn baan
zo poogt het sinterklaasjournaal de onrust wat te stuiten.
Gelukkig is dit kinderfeest zo strak geregisseerd
met crisisteams, ME-vertoon en pieten als agenten
– geoliede machinerie, geoefend en gestaald –
dat niemand moppert in dit land zo vrij en onverveerd
en niemand klaagt over censuur of zijn belastingcenten
Alleen de sint sprak licht beduusd: “we waren wat verdwaald”.