Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft

wandel
pixy.org
 
Ik wandel in een flinke pas
Geen mens houdt mij nog bij
Daar kuiert heel
gemoedelijk
een tweetal zij aan zij
 
Zij horen mij niet naderen
Ik zie ze op de rug
Ik meld mij in
coronatijd
niet graag meer met een kuch
 
want zoiets geldt vandaag de dag
als aerosolenbron
Dus klinkt uit mijn
geluidenapp
een klopboor in beton
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Bij de dood van Tonio

Vanmorgen sloeg een bericht mij uit het lood
Waarop mijn oog toevallig was gevallen.
Het kwam keihard mijn hersens binnenknallen
En bracht me korte tijd in ademnood.

Je weet het: elke dag gaan mensen dood,
Ze vallen door zijn zeis bij duizendtallen.
Maar toch, als jonge mensen ons ontvallen
Dan voelt dat als volslagen idioot.

De zoon van schrijver Adri van der Heijden
-Zo stond het in de ochtendkrant gedrukt-
Is plotseling uit ’t leven weggerukt.

Zijn ouders zijn gedoemd voortaan te lijden,
Het ‘leven in de breedte’ lukt niet meer
Want zo’n verlies doet alle dagen zeer.