Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Mijn vingers zoeken houvast in de deken
terwijl een vrouw behoedzaam naar me lacht
en even in 't voorbijgaan wordt er zacht
een hand over mijn oude hart gestreken.

Hier raak ik dus verplicht op uitgekeken:
het ziekenhuis, de liefde, deze nacht.
Nog één keer tover ik met alle macht
vanuit mijn reutelborst een levensteken.

Dan is het tijd de laatste zin te spreken,
zo'n knap citaat vol wijsheid en vol kracht
dat ook na honderd jaar niet zal verbleken.

Men hoort het aan, het droevig nageslacht
en mompelt net nadat ik ben bezweken:
wel aardig maar we hadden meer verwacht.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Ollekebolleke

Ja, u mag lachen, hoor!
Ik ben de dodo, dus
Grappige naam, niet?
Maar droef was mijn lot

 

Zeelui ontdekten mijn
Hoofdschotelwaardigheid
Ach, en zo stierf ik dan
Uit in de pot