Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Genot besloeg alleen de eerste weken
daarna was het helaas voorgoed voorbij,
hoewel ik maandelijks plichtmatig vrij
ben ik al jaren op hem uitgekeken.

Vaak overwoog ik het contract te breken,
nam minnaars van diverse makelij
maar even vaak ervoer ik dat ook zij
bedroevend snel op echtgenoten leken.

Ik neem om mij erotisch zacht te wreken
zijn blauwe stiekem mee onder de deken
en raak het diep verborgen vuur in mij

genietend van 't vooruitzicht wanneer hij
ten bate van zijn laatste tandenrij
die borstel in zijn weke mond zal steken.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Pinksteren



Haast dertig graden! Zon zuigt mij naar buiten
Vurrukkulluk dit zomerwarme weer
Natuur is in majeur aan ’t flierefluiten
En brengt me in een jubelende sfeer!

Mijn mond krult automatisch tot een lach
De rozen, sprongen die nu eensklaps open?
Ik neurie Op een mooie pinksterdag 
Op weg naar ’t park; ik ga een flink eind lopen

De jeugd joelt rond, ik mag er graag naar kijken
Zo mooi, zo glad en rimpelloos hun huid
Al weet ik dat je niet moet vergelijken:
De mijne ziet er wel héél anders uit

Een jonge blom in shorts geeft mij het spleen
Ik zucht: ach, had ik nog maar één zo’n been! 

Roemrucht in de televisiegeschiedenis is een live commentaar van Godfried Bomans. Hij werd in oktober 1963 benaderd voor de Edison-uitreiking van het Grand Gala du Disque. Een van de optredende artiesten was Marlene Dietrich. Bomans vertelde een anekdote die eindigde met het beroemd geworden citaat (van 'een heel oud mannetje' dat naast hem in de bioscoop zat): "Had mijn vrouw maar één zo’n been".