Steeds staren koeien in de wei
me minzaam aan wanneer ze mij
voorbij zien gaan
alsof ik diep onwetend ben
en slechts de oppervlakte ken
van hun bestaan.

En elke keer weer twijfel ik:
Is hun weemoedig wijze blik
wel wat het lijkt?
Nooit borrelt in een koeienkop
een heldere gedachte op
die mij bereikt.

’t Is wederzijds want men beschouwt
mij unaniem en vaak herkauwd
als drie keer niets.
Eén koe schokschoudert in haar vel
en loeit dan zacht: Maar hij heeft wel
een mooie fiets.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

De laatste gast

patty
 
Op 25 januari 1946 werd Patty Scholten geboren
 
'k Was sterk en jong. Geen mens die mededeelde
dat ik ooit oud en gammel worden zou.
Ik dacht alleen: bejaarden zeuren gauw
over hun makken, echte, ingebeelde.
 
Opeens was het zover. Ik had een weelde
aan blonde krullen, die verflensten grauw.
Pijn in mijn rug als ik een reistas sjouw.
Verdoemd de tijd die spataders penseelde.
 
Er is een oplossing. Elk mens wordt tachtig,
maar zonder ziektes, kwalen, iets verdachts.
En daarna sterven we spontaan, eendrachtig.
 
Een groots verjaardagsfeest. Men speecht welsprekend.
De laatste gast komt pas om twaalf uur 's nachts.
Het is de dood. Je hebt op hem gerekend.
 
Uit 'De ziel is een pannenkoek' (Atlas, 2011)