Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Het blijft een ongemakkelijk idee
En als gedachte haast niet te verteren
Dat iemand zich vrijwillig laat bekeren
Tot het supporterschap van Willem II

Toch zitten ze in groepen langs de lijn
In ’t kader van de zondagse folklore
Te kijken naar een club die niet kan scoren

Het schijnt dat je kunt houden van de pijn
Als iemand die zich onverdoofd laat boren
En dan tegen de tandarts roept: Ha fijn

Maar als er weer een wedstrijd is verloren
Dan volgt de doem van dagenlang chagrijn,
Je zult maar in zo’n stad geboren zijn

Geboren zijn, het blijft een ongemak

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Het einde

2018

De scheurkalender op z’n dunst.
We ezelen de files in, de winkels
uit met mondvoorraad voor tien.
De oude kuddegeest drijft ons
de laatste avond bij elkaar.
 
Om samen van alles te nemen, te eten,
kwinkslagen te kaatsen en oud zeer
te soppen, onze hoofden dik gevoerd met roes.
De koelkast zoemt van welbehagen.
 
Aan alles komt een begin.
Klokslag scheurt het jaar zich los,
het jongste uur ontfermt zich over ons,
zoent zich wijd in. We drommen
vrieskou in voor namaaklicht
en gierende bewijzen van bestaan.
 
Veel later staan we zeldzaam traag
en zeldzaam langzaam op. We gaan
het jaar weer overdoen –