Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Mijn bladerloze schaduw mijdt het water
En speurt de witte angst van eeuwen later

Ik wend mij af en doof mijn vale lichten
Ik heb een rein geweten zonder plichten

Mijn weemoed maakt de koele vlinder wakker
Van mij, getooide zelf, een dorre akker

Ik zie mijn grijze droefheid aan de kim
Die daar zo heilloos zit, o naakte schim

Aan wie'k mijn zachte treurnis zeg, in stromen
Als dauw die druppelt van de trage bomen

Zo druppelt in dit hart tezeer gehavend
Een droeve snik die glinstert in de avond

O, zie, hoe klaar en koel mijn schamelheid
In 't land van regen tot een bad bereid


Voor wie nu wezenloos voor zich uitstaart, klik hier voor een volledig begrip.

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Pieten



Wie rijdt er zo laat door nacht en wind?
Het is Sinterklaas in volle sprint.
Hij houdt Zwarte Piet in zijn armen op schoot,
want die is al kreunend op sterven na dood.

Ten grave gedragen door Roetpiet en co.
Helaas, speculaas. En nu mijn cadeau!

Volgens Lubach is inmiddels ruim een kwart van de bevolking voor een aanpassing van het pietenuiterlijk ~~ Versvorm: Goethes “Erlkönig“ was de inspiratie voor de eerste regel en voor het beeld van het galopperende paard met het daarbij horende ritme