Het vrije vers

Bevrijd van vormloosheid

Omdat light verse lééft



Een vrouw bad haar man om wat zon
“Ik zit op zo’n reisje te vlassen
Ik wil naar een Zwitsers kanton
Valt daar soms een mouw aan te passen?”

Wat zon vroeg de vrouw aan haar man
“Wil jij me soms helpen verrassen
Montreux lijkt me echt een leuk plan
Een tocht door de Zwitserse passen”

De man bracht de zon bij zijn vrouw
Hij zeulde met koffers en tassen
Met om de bagage een touw
Want zonder dat wou het niet passen

De vrouw bad om zon bij haar man
“’t Wordt tijd uit dit land te verkassen
De kou doe ik mooi in de ban
Daar wil ik voorlopig voor passen”

De man bracht zijn vrouw naar de zon
Vertrekpunt was treinstation Assen
Ze stonden daar op het perron
En checkten papieren en passen

De zon dacht de man van die vrouw
Schijnt strakjes op al haar terrassen
En ik blijf hier thuis in de kou
Al vond hij dat denkbeeld niet passen

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief

Omgekat

Omgekat
Flickr.com
 
De wereld om me heen zit vol met krassen
want ik trek vaak te laat mijn nagels in,
de geest is nog wat traag maar niettemin
begint mijn kattenlijf me goed te passen
 
Ik hoor niet bij de exclusieve rassen,
de rol als doorsneekat is naar mijn zin
ofschoon ik met mijn zelfvoldaan gespin
wel tekenen vertoon van deze klasse
 
Ooit kwam ik thuis op handen en op voeten
als man die na zijn kroegbezoek moest boeten
voor enigszins uitbundig drankgebruik
 
Maar sinds ik tot mijn ombouw heb besloten
loop ik veel eleganter op vier poten,
alleen pas ik nog steeds niet door het luik