WWDW
winnaars WWDW2022
Voor de 26e keer organiseerde Bibliotheek Almelo de jaarlijkse Willem Wilmink Dichtwedstrijd. Het in te zenden gedicht diende ergens de door een gastdichter gegeven regel te bevatten.
 
Dit jaar was het de beurt aan Dorine Wiersma – zij werd door de vorige gastdichter, Mylou Frencken, uitgenodigd om deze regel te bedenken. Wiersma kwam met de volgende regel: “Het allerbeste is nog altijd rustig blijven”.
 
Er zaten helaas dit jaar geen prijswinnende gedichten van bekende dichters van Het Vrije Vers bij, hoewel Robin Veen onlangs nog meestreed in de finale van het laatste kampioenschap ‘Light verse dichten’ en ook Onno-Sven Tromp bij velen van de Vrije Vers-dichters al geen onbekende meer is.
Remko Koplamp maakte, na zijn vorig jaar behaalde eerste plaats, deel uit van de jury.
 
Na het spannende aftellen (de 10 overgebleven genomineerden werden van plaats nr. 10 tot aan de uiteindelijk eerste plaats naar het podium geroepen on daar hun gedicht voor te lezen) kwamen de volgende dichters op de eerste drie plekken terecht:
 
Op 3: Onno-Sven Tromp met onderstaand vormgedicht:
 
 
Jij kwam en
liep vanuit het
niets mijn leven
binnen, je was een
zon die licht schonk
aan een grijze dag.
Mijn denken stokte
en ik was totaal van
slag, ik raakte in
een paar
seconden
buiten zinnen.
Het allerbeste is nog altijd
rustig blijven, hoe vaak had ik dat
al niet in mezelf gezegd? Waarschijnlijk
overtuigde het me toch niet echt, want ik
besloot meteen een vormgedicht te schrijven.
Ik greep mijn kroontjespen en maakte
weidse krullen, ik schetste jouw
contouren met de grootste
sier. Je beeltenis verscheen in
letters op papier, met jou kon ik
gemakkelijk een schrijfvel vullen.
Ik schiep je hoofd, om daarna zwierig af
te zakken langs je haren, oren, schouders,
armen en je rug. Ik kwam wat traag op gang
maar later ging het vlug, ik kreeg de smaak van
jouw figuur steeds meer te pakken.
Pas bij je onderlichaam
moest ik op gaan letten,
mijn pen gleed eerst nog
vlot en stijlvol langs een
been, om hortend uit te
komen bij je kleine
teen: ik had de
eer om daar
de laatste
punt te zetten.
 
 
Op 2: Tineke van Roozendaal met:
 
La vida es ahora
 
la vida es ahora
we nemen het verleden mee
in ons lichaam, in onze geest
als een kracht, als een trauma
wat geweest is, is geweest
 
la vida es ahora
we weten niet wat komen gaat
flux of een vreemd magnetisch veld
een komedie of een drama
grillig als het klimaat
 
la vida es ahora
onstuimig vloeit het water richting zee
het allerbeste is nog altijd rustig blijven
en leren leven met corona
we bewegen met de getijstroom mee
 
En op 1: Anje Gnodde met:
 
Ochtend
 
Je voelt je traag vandaag,
het bloed stroomt stroperig
door je aderen, een aangename
suis zoemt in je hoofd.
 
Maar de wekkerradio gilt moord
en daarna brand en dan een botsing
op de snelweg richting Zeist.
Je gaapt jezelf uit bed.
 
De sokken doen aan partnerruil,
je spijkerbroek besloot een
koffievlek te nemen, spottend
grijnst een bloes met alle rimpels
die ze maken kan.
 
Geen ontbijt, het laatste brood begon
een tuintje in de kleuren blauw en groen.
Een haastig glaasje water spartelt koud
je slaperige slokdarm in.
 
De Gazelle in de schuur
staat nog in meditatiestand;
in zacht contact met moeder aarde,
volledig uitgeademd, leeg.
 
Je zou willen sprinten als een hinde
maar hobbelt als een gans naar
de verlaten halte van de bus.
 
De winterwind slaat zijn armen
om je schouders, zet zijn tanden
in de randen van je oren, lispelt
lijzig dat het zo oneerlijk is.
 
Dan vliegt er rood voor je ogen.
Het landt op de kale arm van een eik,
vouwt zijn vleugels op, spert zijn snavel
open en zingt - het is duidelijk
te verstaan - het allerbeste is nog altijd
rustig blijven.

De overige ereplaatsen waren voor resp: Henny Huveneers (!0), Astrid Arns (9), Monica Boschman ((8), Robin Veen (7), Ben Sloot (6), Gerda Koppelman (5),  en Karen de Boer (4)
 

Log in

Gebruikersnaam en wachtwoord:

Zoeken

Forum Recent

Uit het archief