Het vrije vers

 

‘Ik wil geen baan met handen uit de mouwen,
ik houd van modieus en elegant,
een carrière in Luilekkerland,
met show en luxe en veel feestjes bouwen.

Bijvoorbeeld werken als model,’ zegt Nancy.
‘Of bij het ministerie van de fancy.’

 

Ze zag in mij een wingewest;
het waren harde lesjes.
Ik zoek nu blik en flesjes;
hun statiegeld is wat mij rest.
Ze heeft mijn geld genomen
en is niet teruggekomen.
Haar mooie blik heeft mij geflest.

 

 

De Neville, een 'vergeten versvorm'.

 

Tjeemig, wat krap zit dit!
Skibus naar Oostenrijk
Tien uur lang klem
In stoel 211

Wat een geluk, op de
Repatriëringsvlucht
Had ik toch mooi
Een heel bed voor mezelf

 

 

 

hij wist maar amper zijn pensioen te halen
zijn werk bestond uit spanning en gevaar
na vele jaren arbeid was hij klaar
de wetenschapper in de kerncentrale

die ramp van laatst was zeker even balen
toch zitten ze hier samen flink te stralen

 

 

 

 

Zo trots op u meneer de president
Dat u die hele tijd aan tafel hebt gezeten
En ook nog eens uw bord hebt leeg gegeten
U wordt alweer een hele flinke vent

En niet naar een serveerster hebt gegraaid
En dan die grote bolus, zelf gedraaid?
 

 

 

Ik zit voor het raam met een schrift op mijn schoot
en wacht op het strafs dat zich vast zal voltrekken:
een dief op de vlucht of een meisje in nood,
maar niks, nada, noppes, geen bal te ontdekken.

Wat jammer dat nét nu vandaag niets gebeurt.
Ik had er zo’n zin in, wat zat ik te smachten
naar iets dat mij meesleurt, mijn dag weer wat kleurt,
maar niets van dat alles, een vruchteloos wachten.

Ach was er een fik of een roof of een moord,
desnoods iets van heibel, wat vechtende honden,
maar niets van dat alles, hoe saai is dit oord.
Nou ja, op de hoek werd een zakmes gevonden.

Het lag in het gras en was oud en vergaan.
Er zat ook geen bloed aan, alleen maar wat haren.
Dus ach u begrijpt wel: er was niet veel aan.
Ik moet u dit nieuwsfeit wellicht maar besparen.

Al lijkt het dan luttel, toch is het wel iets.
Een dichter wil liefst iets opmerkelijks delen,
maar soms is er weinig, soms is er haast niets.
Toch hoop ik U lezer niet bar te vervelen.

Ik meld me zodra ik iets aardigs aanschouw.
Dat gaat mij best lukken, uw wijk is vergeven
van misdaad en ontucht, van opgefokt grauw.
Er valt hier gemeenlijk veel fraais te beleven.


Uw wakkere wijkreporter

 

 

Wikimedia Commons


Een schoenbekooievaar te Neck
Heeft inherent een grote bek
'De naam die aan mij is gegeven',
'Daar kan ik', snauwt hij, 'nog mee leven
Maar wat ik moeilijk kan verklaren:
Het overmatig snavelstaren'

Pixabay


Het dichtertje zat in de knoop
Een hofje in Lisse gaf hoop
Hij kreeg van een tulp
De nodige hulp
Zijn bloemlezing is nu te koop

 

 

 

Een hoofdluis op Louis van Gaal
gedraagt zich vaak als generaal.
Dit valt, zoals u reeds vermoedt,
bij iedereen niet altijd goed.
Zijn wijfje sprak vol ergernis:
‘Hij denkt dat hij de hoofdluis is.’

 

 

 

De positivo 1

Ik ging vandaag weer lekker op mijn bek
Gelukkig vond ik daarvoor een verklaring
Inmiddels weet ik ook wel uit ervaring
Een vallend kwartje blijft nooit op zijn plek
Waar is die open deur om In te trappen?
Ik ben te jong om er al uit te stappen
Het leven heeft voldoende in de schappen
Je kunt altijd wel happen of ontsnappen

De positivo 2

Ik ging vandaag weer lekker op mijn bek
Gelukkig vond ik daarvoor een verklaring
Inmiddels weet ik ook wel uit ervaring
Een vallend kwartje blijft nooit op zijn plek
Op niets doen zul je mij niet snel betrappen
Ik zal me snel nog eens een biertje tappen
Het leven heeft voldoende in de schappen
Je kunt altijd wel happen of ontsnappen

De passitivo 1

Vandaag ging ik verrassend op mijn bek
Wat overkomt me? Is er een verklaring?
Wat is de diepe zin van die ervaring?
Beteuterd staar ik naar mijn blauwe plek
Waar is die open deur om In te trappen?
Ik ben te jong om er al uit te stappen
Het leven heeft voldoende in de schappen
Je kunt altijd wel happen of ontsnappen

De passitivo 2

Vandaag ging ik verrassend op mijn bek
Wat overkomt me? Is er een verklaring?
Wat is de diepe zin van die ervaring?
Beteuterd staar ik naar mijn blauwe plek
Het heeft geen zin, ik zal de rem intrappen
De zomerloomte kan zo fijn verslappen
Het leven heeft voldoende in de schappen
Je kunt altijd wel happen of ontsnappen

De pessitivo 1

Het leven slaat voortdurend op je bek
Ik heb daarvoor een sluitende verklaring
Het leven is een treurige ervaring
En zet je telkens lelijk op je plek
Op niets doen zul je mij niet snel betrappen
Ik zal me snel nog eens een biertje tappen
Het leven heeft voldoende in de schappen
Je kunt altijd wel happen of ontsnappen

De pessitivo 2

Het leven slaat voortdurend op je bek
Ik heb daarvoor een sluitende verklaring
Het leven is een treurige ervaring
En zet je telkens lelijk op je plek
Het heeft geen zin, ik zal de rem intrappen
De zomerloomte kan zo fijn verslappen
Het leven heeft voldoende in de schappen
Je kunt altijd wel happen of ontsnappen

 

Een boekenwurm uit Molenbelt
Was gek op Stip en Zuiderveld:
"Zo'n dierenversje elke dag
Is wat ik graag verslinden mag"
Zijn vr●uw riep n●g: "j●h pas t●ch ●p
Z● vreet je d●●r je eigen F●p!"

 

 

Een influencer viel laatst in de gracht
en kwam na wat gespartel niet meer boven.
Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven:
dat niemand aan een reddingspoging dacht!

Het resultaat was cru, maar scoorde echt:
het werd uit vijftig hoeken vastgelegd.

 

 

 

De dochter van de buren, leuke meid!
Ze weet op TikTok steeds de show te stelen
door schattig met een merkproduct te spelen,
zes jaar nog maar en nu al veel profijt.

Het zoontje van de buren voert een strijd
Want vrouwenrechten kunnen hem niets schelen
Hij deelt het gif van Andrew Tate´s bevelen
Vier jaar nog maar en nu zijn zelfbeeld kwijt

De baby van de buren piest en schijt
En wil dan reviews van zijn pampers delen
Waarna zij hem contractsuggesties mailen
Twee maanden pas en nu al bij de tijd

Zo´n kindfluencer vormt zich reeds foetaal
De buurvrouw baart ze via haar kanaal

 

 

We konden hem probleemloos attraperen.
Het was die zonderlinge zoon van Aart.
Omdat hij niet alleen op pa wou teren
en hem op Vaderdag weleens wou eren
stal hij zo’n mooie grote perentaart.

 

Ik hou normaal vooral van het gewone
Vandaag ben ik dus best tevreden met
Die sokken en die schroevendraaierset
Jaloers ben ik toch echter op mijn zonen

 

Ik wou dat ik op deze Vaderdag
Ook eventjes mijn eigen vader zag

 

 

je leeft je droom al zit je in de bijstand
toch dreigt de rode zone zoetjesaan
je hebt een ware prachtvrouw naast je staan
maar legt jezelf voortdurend aan haar leiband

je valt in slaap, het blowtje wordt een heibrand
dus boek je van de schrik een fijne reis
een kleine camping voor een zachte prijs
natuurlijk weet je, is dit slechts een weiland

het zwaarbepakte zwoegen door het kleizand
haar zucht want daar is eindelijk de kust
dat kleine strookje welverdiende rust
haar blik heeft standje onweer op het keistrand

hoe zeg je dat? je staat wat in de vrijstand
de tent tot paradijsje omgedoopt
muziekje, wijntje, kaasje en je hoopt
maar zij heeft enkel aandacht voor haar breimand

een paaltje deukt je auto aan de zijkant
ze schreeuwde nog, maar jij blijft altijd jij
die ongekende dromer, frank en vrij
je bent je beste vriend en ergste vijand

 

 

 

 

 

In kerk en museum, café en kantoor
heeft men de gewoonte toiletten te bieden,
de stoelgang kan daar hygiënisch geschieden,
je doet je behoefte en dan trek je door.

Maar in de natuur gaat beschaving teloor,
de wandelaarsnorm is bedenkelijk losjes:
je kijkt om je heen en je duikt in de bosjes,
je doet je behoefte en dan trek je door.

 

 

Een moslima wonend in Split zat
Te mopperen daar in haar zitbad:
Ik krijg hier geen rust
Mijn vent pakt bewust
Hier telkens mijn badmat als bidmat
 

 

Het dichten lukte hem niet meer,
ideeën had hij niet.
Dat voelde zo
onwerkelijk,
het voelde als failliet.

Geen passend rijmwoord valt hem in,
de klemtoon ligt verkeerd.
Hij huivert van
ontsteltenis,
nu hij die kunst ontbeert.

Waar blijft zijn vaardig woordenspel,
zijn beeldspraak, zijn esprit?
Ooit ging het zo
gemakkelijk,
maar dat is nu fini.

Hij was een meester in het vak,
jongleerde met de taal.
Nu zit hij daar
besluiteloos
en blijft de bladzij kaal.

Zijn bundels werden steeds herdrukt,
hij stond op elk toneel.
Nu rest slechts de
herinnering,
althans een zeker deel.

En andermaal pakt hij zijn pen
en krabbelt ‘Vers 1A’.
Hij peinst als een
bezetene,
toch volgt hier niets meer na.

De dichter sluit voorgoed zijn schrift
en legt zijn vulpen neer.
Een schok treft zijn
poëtenziel:
De dichter is niet meer.