Het vrije vers

 

ik heb tot aan mijn twaalfde jaar geduimd
genotzucht die geen duimbreed wilde wijken
met duimen draaien kon je niets bereiken
nu word ik met uw duimpjes goed gepluimd

mijn versjes zijn van top tot teen gelogen
ik heb ze er volledig uitgezogen

clipartmax.com

 

Hoe schobbejak en aterling
de sfeer van hoop die er nog hing
versmoorden in belediging
van al de werelds vrije landen

de lage lust om aardmetalen
en schaarse sjieke mineralen
uit slagveldlijken weg te halen
deed horkse hebzucht in hen branden

die ijdele oranje zot
hij waant zichzelf de wapengod
en dobbelt doodleuk met ons lot
het laat de vrije wereld vrezen

waar moet het nu met ons naar toe
het Kremlin is nooit oorlogsmoe
de Yank die raast en tiert “screw you”
verwacht ook niets van de Chinezen

de democraat in ons is dood
de vrijheid kan zo bij het schroot
de mens stemt liefst voor een despoot

Europa zit straks ook op blaren
we gaan terug naar duistre jaren

 

 

Stel dat er nimmer nog een lente komt
waar zouden dichters dan wel over schrijven?
Thans zijn een aantal onder hen verdomd
geneigd om hieromtrent te overdrijven.

Terwijl ik mijnerzijds toch veeleer zweer
bij grijze luchten barstensvol met vlokken
en fraaie landschappen bij winterweer
die zowel jong als oud naar buiten lokken.

Hoe zalig is’t rond deze tijd van ‘t jaar
met vrouw en kind en kat bijeen gezeten
een schnaps ter hand, knusjes rondom de haard,
te weten dat straks hutspot wordt gevreten.

 

 

Ik denk nog vaak terug aan toen,
die lange zomerdagen.
Wat waren we verliefd en groen.

Ik zag je plots in dat plantsoen,
maar durfde niets te vragen.
Ik denk nog vaak terug aan toen.

Je gaf me toen mijn eerste zoen,
terwijl we daar zo lagen.
Wat waren we verliefd en groen.

Je komt soms in een visioen,
ik hoor je lach bij vlagen.
Ik denk nog vaak terug aan toen.

Ik moet het met dit droombeeld doen.
Ach laat het nooit vervagen.
Wat waren we verliefd en groen.

Ik ben al jaren met pensioen.
Je hoort mij heus niet klagen,
maar toch denk ik nog vaak aan toen.
Wat waren we verliefd en groen.

 

 

STEM (Stichting Taalpodium Emmen) organiseert LICHTVOETIG IX, het negende Open Nederlands Kampioenschap Light Verse-dichten.

Het kampioenschap bestaat uit twee onderdelen:
-inzending van 3 gedichten in een vaste vorm
-een openbaar optreden voor publiek en een deskundige jury op zondag 26 oktober 2025 om 14.00 uur bij Eetcafé Groothuis, Stationsstraat 75 in Emmen.

Van de beste ingezonden gedichten wordt door STEM een light verse-gedichtenbundel uitgebracht.

Aan de wedstrijd is voor de eerste prijs een geldbedrag verbonden van € 300,-- de tweede prijs bedraagt € 200,-- en de derde prijs bedraagt € 100,--.

Tevens is er een publieksprijs ingesteld.

Wedstrijdreglement:

Meedoen kan onder de volgende voorwaarden:

1.Vorm en inhoud
De jury verwacht inzendingen van drie niet eerder in druk verschenen light verse-gedichten in een vaste vorm. Met vaste vorm wordt bedoeld o.a. het ollekebolleke, de sonnettette, een sonnettine, een sonnet in welke vorm dan ook, de villanelle, het onzijn of wat er op dit gebied ook maar gebruikelijk is.

Zie voor de definitie van Light Verse: www.hetvrijevers.nl/index.php/over-light-verse en voor de versvormen bijvoorbeeld Versvormen, leesbaar handboek van Drs P.

-De gedichten dienen te worden geschreven in het Nederlands of in een streektaal.

2.Selectie-jury
-De inzendingen worden beoordeeld door een jury onder voorzitterschap van Light Verse-dichter Ton Peters, met dichter/schrijver Nicolette Leenstra en de tweevoudig Nederlands Kampioen Light Verse-dichten Machiel Pomp.
-De selectie-jury selecteert op basis van anonimiteit.
-De selectie-jury selecteert de gedichten die in de bundel worden opgenomen.
-De selectie-jury en een dag-jury en publiek bepalen op 26 oktober 2025 de winnaars. Inzenders waarvan gedichten worden opgenomen in de bundel ontvangen persoonlijk bericht en krijgen een exemplaar van de bundel.

3.Publicatie
-Met het inzenden van de gedichten stemt een inzender in met mogelijke publicatie.
-Het copyright blijft bij de auteur.

4.Shortlist
De shortlist van de beste inzendingen wordt uiterlijk 1 oktober 2025 bekendgemaakt. Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.

5.Finale
De inzenders waarvan de bijdragen als beste worden beoordeeld worden uitgenodigd hun voordracht in de finale in Emmen te doen op zondag 26 oktober 2025.
Extra finale-eis: Van de finalisten verwacht de jury een light-verse gedicht over een actueel item van dat moment.

6.Inzenden
-Insturen/mailen van de gedichten is mogelijk tot 01-08-2025.
-Inzendingen kunnen worden gemaild naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of worden gezonden naar Secretariaat STEM., t.a.v. mevrouw H.J. Katerberg, Laan van de Eekharst 213, 7823 AE Emmen.
-Bij de inzending dient men naam, adres, woonplaats, telefoonnummer en e-mailadres te vermelden.

Nadere informatie:
-Stichting Taalpodium Emmen
-www.taalpodiumstem.nl
-Facebook: STEM Taalpodium Emmen

 

 

 

‘Weet je nog van vroeger?’ zei de Snepel tot de Knork.
‘Mooi waren die tijden, toen ik Lepel was, jij Vork.
Ieder in z’n vakje in de keuken in de la,
duidelijke taken: ik de soep en jij de sla.
Goed, het was niet altijd even prettig met die Messen
maar bij het spaghetti-draaien boekten we successen
en wat was het dan weer zalig zwemmen in het sop,
na tomaat-met-kaas-geklonter knap je daarvan op.’

‘Ja,’ zuchtte de Knork, ‘ik kan er soms nog wel van dromen.
Ach, was toen maar niet die enge magiër gekomen,
die Yodocus York, om hier een voorstelling te geven.
Eerst heeft hij de tafel in de rondte laten zweven,
toen behekste hij ons twee, verwrong ons, vliegensvlug –
krommerds zijn we nu, malloten. Wie buigt ons terug?
Waar zou hij gebleven zijn, Yodocus York, die hork?
Niemand wil toch eten met een Snepel of een Knork?’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In spreektaal hoor ik meer en meer
Het Engels om mij heen
Wanneer ik mij daartegen weer
sta ik toch vaak alleen

 

Mijn moerstaal is het Nederlands
Dus als ik spreek of dicht
Welt in mij iets recalcitrants
Ik voel dit als mijn plicht

 

Geen ‘harddisk’ maar een ‘harde schijf’
En liever ‘post’ dan ‘mail’
‘High five’ wordt: ‘geef elkaar de vijf’
Zeg ‘uitverkoop’, geen ‘sale’

 

Een ‘airbag’ is een ‘botsballon’
En ‘bashen’ is ‘kleineren’
Ik zou, als het maar even kon
Meer Engels willen weren

 

Wanneer je praat via het web
Dan ben je aan het ‘chatten’
En als ik langs de zenders ‘zap’
Dan zoek ik langs de netten

 

Je hebt ‘know-how’ wanneer je veel
Van de materie weet
En is mijn taal nu ‘actueel’
Of is zij ‘up-to-date’?

 

Een ‘weblocatie’ heet een ‘site’
Een ‘plakplaatje’ een ‘sticker’
En iemand die veel ‘junkfood’ snaait
Wordt van dat ‘vulvoer’ dikker

 

Dit statement hier is tongue-in-cheek
Een taal ontwikkelt door
En volgt een eigen dynamiek
Waar ik mij niet aan stoor
Ik ben geen wereldvreemde freak
Die Engels wil deleten
Dus zeg ik hier, en plein public,
Laat ons van taal genieten

 

En eigenlijk, wat ik bedoel,
Dat Engels is toch supercool

 

 

 

 

 

Houd ongewenst bezoek eenvoudig buiten
Zo tipte een politie-inspecteur
U dient uw huis zorgvuldig af te sluiten
Ach wat, dacht ik, dat is een open deur

 

 

 

  

 

Mijn oom was op zijn tachtigste nog vief,
hij liet zich voor een kerkgenootschap winnen
en had daarvoor een duidelijk motief:
hij wou zich op de liefde gaan bezinnen.

 

‘De bijbel predikt: ‘Hebt uw naaste lief,’
wat ik als synoniem zie van beminnen.’
Hij opende een charmeoffensief
en had al snel een zevental vriendinnen.

 

Natuurlijk gaf dit thuis wat trammelant:
er volgde dikwijls overspel op daten.
Hij stamelde: ‘Het was een misverstand,’
maar daarvan wou zijn wederhelft niet weten.

 

‘Gewoon de katjes in het donker knijpen,
niks misverstand, het was bekeerd vergrijpen.’

 

 

 

 

Ik viel als regen in de oceaan,
doorkruiste menigmaal de Amazone,
beleefde mooie reisjes in de Rhône
en biggelde als dinosaurustraan.

 

Ik stortte dapper van de Vettisfossen,
kwam boven uit een waterbron in Spa,
verliet als ijsberg ooit Antarctica
en schitterde als dauw in vele bossen.

 

Maar ook al zijn je daden nog zo groot,
uiteindelijk beland je in de goot.

 

 

  

 

Opgekropte woede 

Wat haat ik jou, Rick van de KwikFit garage
Al ben jij mijn baas en al loop ik hier stage
Je zit maar te zieken, je blijft mij maar dissen

Er woedt in mij woede, die krop ik maar op
Liefst gooi ik een een tang of een krik naar je kop
Maar zo'n tang is te licht en die krik zou je missen

Als het mocht wierp ik liever een loodzware boor
Of een motorblok recht op je neus of je oor
Om die duivelse grijns van je smoelwerk te wissen

Maar niet uiteraard voordat jij nog bij leven
Mijn stageverslag eerst een 10 hebt gegeven

 

 

 

 

Kantoor

Ik werk hier al zo’n vijfendertig jaren.
De oude Jansen was nog directeur.
Ik kwam als hulpje van meneer van Baren.
We hadden een kantoor met dichte deur
om zo in alle rust de klus te klaren.
De koffiedames brachten bakkies pleur.

De oude Jansen was al bijna tachtig,
maar altijd nog onmisbaar, zo vond hij.
Dat maakte de familie zenuwachtig,
want voor de klanten was hij geen partij.
Al waren de protesten nog zo krachtig,
hij bleef, totdat zijn vrouw zei: “ ’t Is voorbij!”

De jonge Jansen wilde muren slechten.
De hokjesgeest, daar ging hij iets aan doen.
De kamertjes waaraan wij allen hechtten
zijn omgebouwd tot een kantoorplantsoen.
Ik kwam achter een dadelpalm terecht en
meneer van Baren ging met vroegpensioen.

De koffiedames zijn nu apparaten:
elk kopje wordt met veel lawaai gewrocht
en dus gaat iedereen nog harder praten.
Men heeft het over warmte, kou en tocht.
Ik dagdroom van ’t kantoortje waar we zaten
en denk: ik zou je missen als het mocht.

Maar ’t is niet erg, dat ik niet goed kan werken:
bedrijfscohesie staat er op het spel
en wie zou die nou niet willen versterken?
Ik als kantoorplantsoenbewoner wel!
Vooral omdat geen mens het op kan merken
dat ik wat zit te soezen bij Excel.

 

 

Op zondag 16 maart vond de prijsuitreiking van de Willem Wilminkdichtwedstrijd plaats in lunchroom Feijn, de horecagelegenheid van de bibliotheek van Almelo. Het is een wedstrijd waarbij de 10 genomineerden even geduld moeten hebben, want ze komen pas na de pauze.

Na het welkomstwoord interviewde Rosa Schogt, de gastdichter van vorig jaar, Twan Vet, de gastdichter van dit jaar. Er was een vraag over de verplichte zin “ik zou je missen als het mocht”. Twan bevestigde dat dit goed bij zijn oeuvre past, omdat hij houdt van weemoedige, verlangende poëzie. We kregen een sneak preview in zijn bundel die 5 juni uitkomt.
Het zijn mooie lichtvoetige vrije verzen.

Daarna was het de beurt aan de gastdichters om een gedicht voor te lezen dat aansloot bij het thema van de Boekenweek: je moerstaal.
Als eerste las Wobke, de weduwe van Willem Wilmink, een gedicht in het Twents. Hierna volgden Jean Pierre Rawie, Jan Boerstoel, Frank van Pamelen, Jan J. Pieterse, Theo Danes, Wietske Loebis, Rosa Schogt en wederom Twan Vet.

Het laatste onderdeel voor de pauze was het optreden van Wobkes kleindochter Joosje Deckers, een aantal liedjes zong met teksten van Willem Wilmink, maar ook eigen teksten.

En toen was het pauze, tijd voor de genomineerden om zenuwachtig te worden, want na de pauze worden zij een voor een naar voren geroepen, beginnend bij nummer 10 en eindigend bij 1. Dat is zenuwslopend zolang je naam nog niet is genoemd.
Voor de volledige uitslag verwijs ik naar site van de bibliotheek Almelo. Daar vind je ook een link naar de 10 genomineerde gedichten. Winnaar werd Gertrüd Reinink uit Zwolle met het volgende gedicht:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor wat betreft de inbreng van Het Vrije Vers: Maarten van Petersen werd negende, Niels Blomberg vijfde en Judith Nieken derde.

In het publiek zaten nog Han Marinus, Bart Adjudant en René Turk.

 

Typische Trump-tactiek!
Toxische taksenstrijd:
tragische tweespalt toont
trieste teneur.

 

Thans tuchtigt tactloze
toornige-trollentaal
toppolitiek tot
tarieventerreur.